family & life

Over 7 maanden borstvoeding.

Hoewel mijn oudste dochter nog ‘maar’ 3 jaar is en mijn mama-zijn dus nog in kinderschoenen staat, heb ik al een tijdje door dat loslaten ‘part of the job’ is. De laatste keer dat ik Fenne los moest laten was haar eerste dagje school. Maar ook bij mijn bijna zeven-maandertje wordt er losgelaten. Bij haar geboorte knipte ik zelf de navelstreng door en vorige week werd de laatste echte fysieke band verbroken toen ik besliste te stoppen met borstvoeding.

Ik heb heel wat monden zien openvallen toen ik tijdens mijn tweede zwangerschap begon te twijfelen over borstvoeding. De verbazing was waarschijnlijk nog het grootst bij de man. En terecht! Want tijdens zwangerschap nummer 1 was ik snoeihard en onverbiddelijk. Borstvoeding? Geen optie! Ik zou mijn lichaam niet dubbel opofferen voor een kind en àltijd diegene zijn die ’s nachts moest opstaan. Het leek me vreselijk geen optie te hebben om even alleen weg te gaan, om nog maar te zwijgen van alle starende blikken die in het openbaar ongewild mijn kant op zouden komen. Nee, bedankt!

Maar toen begon ik dus te twijfelen…
Want was het misschien toch niet handiger als we de deur uit wilden en niet verplicht werden naar huis te moeten gaan omdat we niet genoeg flesjes bij hadden? Of misschien besefte ik wel dat die lichamelijk opoffering eigenlijk geen wereldramp betekende? Of voelde ik me gewoon schuldig en kwam het door de keuze voor flesjesvoeding dat ik na het krijgen van mijn eerste kind niet die ‘alles overrompelende moederliefde’ voelde die een pas bevallen vrouw hoort te ervaren?

breastfeeding-quotes

Ik heb best hard en lang getwijfeld, want dat overwinnen van die openbare schroom was voor mij toch moeilijk. Ik vond het een vreemde gedachte om mezelf – letterlijk – bloot te geven voor de ogen van familie, collega’s en vrienden. Maar uiteindelijk hakte ik de knoop door en beloofde ik mezelf dat ik zou probéren, zodat ik achteraf geen spijt kon krijgen moest ik het geen kans gegeven hebben. Want spijt, dat komt altijd te laat zoals het spreekwoord zo mooi omschrijft. Zou het te pijnlijk, onnatuurlijk of ongemakkelijk aanvoelen, zou ik overschakelen op flesjes.

bv

Ondertussen zijn we zeven maanden verder. Het begin is pijnlijk en moeilijk geweest. De stuwing was vreselijk, de kloven tenenkrullend. En ja, ik heb mijn preutsheid moeten overwinnen – al had ik daar minder moeite mee dan verwacht. Na vier maanden exclusieve borstvoeding schakelde ik gedeeltelijk over naar flesjes en vaste voeding. ’s Morgens en ’s avonds werd er nog een tijdje volgehouden, maar ik merkte dat het moeilijker werd. En omdat ik nog steeds van mening ben dat het geen gevecht mag zijn, heb ik er vrede mee dat er een einde aan gekomen is. Ik ben een bijzondere ervaring rijker, de borstvoeding creëerde een intieme band met mijn kind en ik maak mezelf graag wijs dat we veel ziektedagen vermeden hebben.

Dus bij deze hef ik het glas om te klinken op een prachtige periode – of gewoon omdat het opnieuw kan 😉

schol

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s